Jak to działa

Podstawy: obszar roboczy i projekt

Z czego składa się Layometry i gdzie przechowywane są dane.

Layometry ma dwa poziomy. Obszar roboczy to folder nadrzędny, na przykład „Moje prace” albo nazwa studia. Projekt to jedno pomieszczenie w tym obszarze: „Łazienka przy Rynku”, „Pas nad blatem”. Projekt zawiera wszystkie powierzchnie, płytki i obliczenia.

Panel boczny: obszar roboczy rozwija listę swoich projektów.

Obszar roboczy

Poziom nadrzędny. Ma nazwę i adres URL. Projekty w środku widzisz tylko Ty.

Projekt

Jedno pomieszczenie. Otwiera się w planerze i zapisuje automatycznie podczas pracy.

Powierzchnia

Ściana albo podłoga w projekcie. Jeden projekt może mieć kilka połączonych powierzchni.

Planer działa także bez logowania: projekt zostaje zapisany w przeglądarce. Konto pozwala mieć kilka projektów i otwierać je na innym urządzeniu.

Panel: tworzenie, zmiana nazwy, usuwanie

Jak tworzyć projekty i obszary robocze oraz porządkować listę.

Utwórz projekt

1. Wybierz obszar roboczy w panelu bocznym — jego projekty pojawią się pod nazwą.
2. Naciśnij „Nowy projekt” — w prawym górnym rogu, w nagłówku listy albo pod drzewem projektów.
3. Wpisz nazwę i potwierdź. Projekt od razu otworzy się w planerze.

Utwórz kolejny obszar roboczy

1. W panelu bocznym, obok nagłówka „Obszary robocze”, naciśnij „+”.
2. Wpisz nazwę — adres URL uzupełni się automatycznie i można go poprawić.
3. Adres ma 3-48 znaków: małe litery, cyfry albo myślniki.

Menu „...” przy obszarze roboczym i projekcie. Usuwanie zawsze wymaga potwierdzenia.

Zmień nazwę

1. Obszar roboczy: najedź na niego w panelu bocznym i wybierz „...” -> „Zmień nazwę”.
2. Projekt: naciśnij „...” na końcu jego wiersza -> „Zmień nazwę”.
3. Zmienia się tylko nazwa. Adres URL zostaje taki sam, więc zapisane linki do planera działają dalej.

Usuń

1. Projekt: naciśnij „...” na końcu wiersza, potem „Usuń”.
2. Obszar roboczy: „...” w panelu bocznym, potem „Usuń”. Znikną też wszystkie projekty w środku.
3. Okno potwierdzenia pokazuje dokładnie, co zostanie usunięte. Tej operacji nie da się cofnąć.

Ostatniego obszaru roboczego nie można usunąć — konto zawsze potrzebuje przynajmniej jednego. Najpierw utwórz nowy, potem usuń stary.

Ekran planera

Pasek narzędzi, interaktywny widok 3D i kompaktowy inspektor po prawej.

Kliknij powierzchnię albo element w widoku — prawy inspektor pokaże właściwe ustawienia.

Wskaźnik zapisu

Zielona kropka oznacza, że zmiany są zapisane: w chmurze dla projektu konta, w przeglądarce dla projektu gościa.

Cofnij / ponów

Dwa przyciski ze strzałkami na górnym pasku cofają lub ponawiają do 100 zmian projektu. Skróty: Command + Z i Command + Shift + Z na Macu; Ctrl + Z i Ctrl + Shift + Z w Windows.

Pobierz

Jedno menu zawiera trzy formaty: kopię projektu JSON, listę docinek CSV i gotowy do druku raport PDF. Każda pozycja wyjaśnia zastosowanie pliku.

Importuj

Pomarańczowy przycisk obok Pobierz otwiera wcześniej wyeksportowany JSON w planerze.

Jednostki

System metryczny albo imperialny oraz konkretna jednostka: mm, cm, m albo cale i stopy.

Pokój 3D / Rozwinięcie

Przełącznik widoku: bryła pomieszczenia albo wszystkie powierzchnie rozłożone płasko.

Ustawienia widoku

Koło zębate po lewej od Panelu: nazwy elementów w 3D, przyciski zoomu i „Dopasuj wszystkie powierzchnie”. Ustawienie działa tylko na tym urządzeniu.

Prawy inspektor

Wybierz powierzchnię u góry, potem jedną z pięciu kart: Powierzchnia, Płytka, Pokrycie, Elementy albo Obliczenia. To nie jest już jedna długa lista przewijania.

Pobierz grupuje JSON, CSV i PDF; Importuj pozostaje osobnym przyciskiem obok.

Ten sam projekt w obu trybach widoku.

Ustaw kursor nad narożnikiem albo fugą i użyj kółka — kamera zbliży się do punktu pod kursorem. Lewy przycisk myszy obraca, Shift z przeciąganiem przesuwa. Przyciski + / - obok panelu robią to samo bez kółka i powtarzają ruch po przytrzymaniu. Na telefonie jeden palec obraca, dwa przesuwają i przybliżają. Kliknięcie pustego miejsca ukrywa inspektor; kliknięcie powierzchni albo elementu przywraca go.

Powierzchnie i ich połączenia

Dodawanie kolejnej ściany przy narożniku oraz tworzenie podłogi.

Projekt zaczyna się od jednej powierzchni. Dopóki jest sama, można przełączyć ją między ścianą a podłogą. Potem do wybranej ściany dołącza się sąsiednie: w jednej linii albo pod kątem prostym.

Kompaktowy wybór powierzchni u góry inspektora i sterowanie dołączaniem w karcie Powierzchnia.

Wybierz powierzchnię

Kliknij ścianę albo podłogę w widoku lub wybierz ją z listy „Powierzchnie projektu”. Zaznaczony obrys jest niebieski, a obrys pod kursorem pomarańczowy.

W prawo / w lewo, w linii

Nowa ściana kontynuuje bieżącą w tej samej płaszczyźnie — dla długiego odcinka.

W prawo / w lewo, 90°

Nowa ściana skręca do wnętrza. Domyślnie pod kątem prostym — zwykły narożnik pomieszczenia.

Kąt skrętu ściany

Skręt nie musi być prosty: suwak i gotowe wartości w sekcji wymiarów przyjmują wszystko od −179° do 179°. Ścięty narożnik to dwa skręty po 135°, które razem dają te same 90°, o które skręca pomieszczenie. Kąt ujemny obraca ścianę w drugą stronę i daje narożnik zewnętrzny — obudowę rur, komin, wykusz.

Podłoga przed ścianą

Dodaje podłogę zakotwiczoną do dolnej krawędzi wybranej ściany. W projekcie jest jedna.

Druga strona ściany

Nie sąsiednia ściana, lecz ta sama konstrukcja z drugiej strony — do ścianki wykończonej obustronnie. Szczegóły w rozdziale „Grubość ściany”.

Nazwa powierzchni

Dowolna etykieta widoczna w 3D i w obliczeniach, np. „Lewa ściana”, „Strefa prysznica”.

Dołączoną powierzchnię można usunąć przyciskiem na dole karty Powierzchnia. Pierwsza powierzchnia projektu zostaje.

Wymiary powierzchni

Prosty prostokąt oraz ściany lub podłogi bez idealnego kąta.

Zwykła powierzchnia potrzebuje szerokości i wysokości, a podłoga długości. Gdy pomieszczenie nie trzyma kąta, włącz „Nierówna powierzchnia (4 pomiary)” i wpisz cztery liczby: szerokość na dole i na górze, wysokość po lewej i po prawej.

Jeden zmierzony prostokąt i ta sama ściana z czterema pomiarami.

Pole „Strona skosu” określa, która krawędź się zwęża: obie, tylko lewa albo tylko prawa. Od tego zależy kształt docinek przy krawędziach.

Wszystko wpisujesz w wybranej jednostce. Zmiana jednostek nie zmienia geometrii, tylko sposób zapisu.

Materiał, format i orientacja płytki

Nazwa materiału, rozmiar, obrót, mozaika, grubość płytki i kleju.

Spróbuj: format i orientacja natychmiast zmieniają układ.

Nazwa i kolor materiału

Nazwa grupuje ten sam produkt w obliczeniach i CSV; kolor odróżnia go w 3D.

Prostokątna / sześciokątna / mozaika na siatce

Kształt wybierasz z krótkiej listy. Mozaika liczona jest arkuszami: szerokość i wysokość oznaczają rozmiar arkusza. Elementy mogą być okrągłe albo sześciokątne, a ich rozmiar i odstęp określają wygląd. Nie ma osobnej fugi między arkuszami — brzegi zazębiają się, więc wzór biegnie ciągle.

Pozioma / pionowa

Obraca płytkę o 90°. Format 600x300 ułożony pionowo staje się 300x600.

Szerokość, wysokość

Nominalny rozmiar płytki bez fugi.

Grubość płytki i kleju

Określają, jak daleko gotowa powierzchnia wystaje w 3D i jak spotykają się powierzchnie.

Grubość ma znaczenie tam, gdzie łączą się dwie powierzchnie: decyduje, czy fuga zbiegnie się w narożniku.

Fuga

Szerokość spoiny i to, dlaczego przesuwa cały układ.

Przesuń suwak: szersza fuga mieści mniej płytek na tej samej ścianie.

Fuga dodawana jest do każdej płytki, więc krok siatki to płytka plus fuga. Nawet milimetr różnicy na długiej ścianie zmienia liczbę pełnych płytek i szerokość ostatniej docinki.

Szerokość fugi

Od 0 do 20 jednostek, co 0,5.

Podbij fugę

Tylko opcja widoku: uwidacznia spoiny w 3D, żeby siatka była czytelniejsza. Nie zmienia obliczeń.

Układ: wzór, kąt, przesunięcie

Przesuwanie siatki tak, aby docinki wypadały tam, gdzie powinny.

Prosta siatka i układ mijankowy z przesunięciem każdego rzędu o pół płytki.

Kąt siatki: 45° daje układ diagonalny.

Wzór

Prosta siatka albo układ mijankowy. Pole jest ukryte dla płytek sześciokątnych.

Kąt siatki

Od -90° do +90° co 5°, z przyciskami typowych wartości.

Symetrycznie

Centruje siatkę na powierzchni. Są dwa rozwiązania symetryczne: „Płytka na środku” umieszcza pełną płytkę w osi, a „Fuga na środku” umieszcza tam spoinę. Docinki przy krawędziach mają różne szerokości — wybierz wariant z większymi kawałkami.

Przesunięcie po szerokości / wysokości

Suwaki przesuwają siatkę w obrębie jednego kroku i pokazują bieżącą wartość. Przesunięcie dodaje się do centrowania, więc przy włączonej symetrii wartość różna od zera daje różne docinki. Wtedy pole nazywa się „Przesunięcie od środka” i pojawia się reset. Te same suwaki są używane dla stref lokalnych i własnych wykończeń elementów.

Kawałki brzegowe

Podgląd pod suwakiem: faktyczna szerokość lewej i prawej kolumny. Po tym ocenia się układ i od razu widać, czy strony są równe.

Typowy ruch: naciśnij „Płytka na środku”, sprawdź „Kawałki brzegowe”, potem naciśnij „Fuga na środku” i porównaj. Wybierz większe kawałki brzegowe — wąski pasek przy ścianie wygląda gorzej i trudniej się go docina. Ręczne przesunięcie przydaje się później, gdy trzeba odsunąć cięcie od lustra albo baterii.

Strefy pokrycia i kilka materiałów

Płytki do części wysokości, akcent albo obszar bez płytek.

Ustawienia płytek należą do jednej powierzchni. W sekcji „Pokrycie” możesz zostawić całą powierzchnię, zakończyć płytki na zadanej wysokości albo wyłączyć podstawowe wykończenie, a potem dodać lokalne strefy prostokątne.

Cała powierzchnia / do wysokości / bez płytek

Trzy tryby pokrycia bazowego. „Płytki do zadanej wysokości” zostawia górę ściany bez okładziny, tak jak przy pasie nad blatem albo do 1200 mm.

Inna płytka

Strefa ma własną nazwę materiału, kształt płytki, format, fugę, wzór, kąt i suwaki przesunięcia siatki.

Bez płytek

Zostawia podłoże widoczne i nie dodaje płytek do obliczeń.

Priorytet stref

Gdy strefy zachodzą na siebie, wygrywa późniejsza na liście; nic nie jest liczone podwójnie.

Kopiuj ustawienia

Kopiuje tylko materiał, fugę i siatkę na wybrane powierzchnie. Wymiary, obrysy, elementy i strefy zostają bez zmian.

Użyj strefy dla akcentu na podłodze, fragmentu prysznica albo ściany płytkowanej częściowo. Każdy materiał dostaje osobne sumy i listę docinek.

Otwory, wnęki, występy i obiekty

Drzwi, okno, wnęka, zabudowana rura, wanna albo szyba.

Najedź i kliknij element tak jak w widoku: pomarańczowy oznacza hover, niebieski zaznaczenie.

Otwór

Dziura w powierzchni: drzwi, okno, rewizja. Nie układa się tam płytek i nie liczy materiału.

Otwór na wylot i ościeża

Otwór w ścianie, której nadano grubość, przechodzi ją na wylot i dostaje wyłożone ościeża. Szczegóły w rozdziale „Grubość ściany”.

Wnęka

Zagłębienie, które też jest płytkowane: tył i boki.

Występ

Element wystający, płytkowany na trzech płaszczyznach.

Obiekt referencyjny

Bryła pomocnicza, np. wanna albo zabudowa. Można osobno wyłączyć płytkę pod nią.

Szkło

Przezroczysta szyba stojąca na podłodze, z własną szerokością, wysokością, grubością i obrotem.

Nazwa i kolor elementu

Etykietuj wnęki, zabudowy i wanny w 3D, żeby łatwiej czytać projekt i pokazać go klientowi. Etykiety można ukryć w „Nazwy elementów w 3D”.

Wykończenie elementu

Wnęka albo występ może dziedziczyć płytkę powierzchni, użyć innego materiału albo zostać bez płytek. Tył/przód i powroty można ustawić osobno, a boczne powroty mogą mieć inną orientację płytki niż górny i dolny.

Głębokość / wysunięcie

Jak głęboka jest wnęka albo jak daleko wystaje element.

Mitre 45°

Narożniki wnęki albo występu są cięte pod 45° zamiast użycia płytki krawędziowej.

Symetria, przesunięcie

Te same narzędzia wyrównania, zastosowane do siatki wewnątrz elementu.

Dodaj element

1. W sekcji „Elementy” naciśnij „+ Dodaj element” — otwór 900x1200 pojawi się blisko środka.
2. Wskaż element w widoku i kliknij go: jego powierzchnia zostanie wybrana, karta Elementy się otworzy, a odpowiedni wpis na liście będzie aktywny.
3. Wybierz typ i ustaw położenie: X od lewej krawędzi, Y od dołu, a na podłodze od początku.
4. Wpisz szerokość, wysokość i głębokość.

Jeśli elementy nachodzą na siebie albo mały trudno trafić, wybierz go z listy w sekcji Elementy. Szyba podświetla rzeczywisty pionowy obrys.

Współrzędne liczone są od lewego dolnego narożnika powierzchni — tak samo, jak mierzy się od narożnika pomieszczenia taśmą.

Występ zbudowany ciasno przy sąsiedniej powierzchni — brodzik, próg, zabudowany kanał — zachowuje się jak na budowie: płaszczyzna dochodząca do ściany, podłogi albo niższego sąsiada zostaje bez płytki. Płytka sąsiada jest docinana wokół gotowego obrysu występu i kończy się przed nim, zostawiając fugę. Jeśli kolejność jest odwrotna, czyli powierzchnia została wyłożona w całości, a występ stoi na niej, włącz „Sąsiad wyłożony za występem”; opcja pojawia się tylko tam, gdzie istnieje faktyczne dosunięcie.

Grubość ściany: ścianka, krawędzie, ościeża

Ściana z dwiema stronami, pas na wolnej krawędzi i ościeża otworu.

Zanim pojawiło się to pole, ściana w modelu pozostawała płaszczyzną bez grubości. Teraz ma konstrukcję surową — „Grubość ściany” w zakładce „Powierzchnia”. To wymiar PRZED płytką: 100 mm dla ścianki szkieletowej, 120 dla ceglanej. Zero pozostawia ścianę płaszczyzną, czyli zachowanie sprzed pojawienia się pola. Z grubości wynikają trzy rzeczy: krawędzie, ościeża i ścianka z dwiema stronami.

Grubość ściany

Konstrukcja surowa bez płytki — ta sama idea co „głębokość” we wnęce. Gotowa ścianka wychodzi grubsza: 100 mm wykończone obustronnie kończy się na około 124. W 3D ściana z grubością rysuje się jako lita płyta — między licem a drugą stroną nie ma pustki. Na obliczenia to nie wpływa: korpus ściany to nie płytka.

Druga strona ściany

Przycisk obok czterech wariantów przyłączenia. Dodaje do ściany drugą powierzchnię — tę samą konstrukcję z drugiej strony. Wymiary są wspólne, a płytka, strefy i elementy każdej strony własne. Ściana ma najwyżej jedną drugą stronę.

Płytka na krawędziach

Wolna krawędź — taka, do której nic nie przylega — sama dostaje pas płytki na całej grubości, z docięciem 45° i w tym samym materiale co ściana. W narożniku pokoju krawędzi nie ma: stoi tam już sąsiednia ściana. Wyłącz pole, gdy ściana styka się z czymś spoza projektu.

Płytka na ościeżach

Pasy wokół otworu na całą grubość ściany. Pole pojawia się przy otworze wtedy, gdy ściana ma grubość. We wnęce ślepej pasy sięgają dokładnie na jej głębokość.

Otwór na wylot

Otwór przechodzi ścianę na wylot: w 3D widać przez niego, a w ściance pojawia się po przeciwnej stronie sam, lustrzanie — nie trzeba go zadawać dwa razy. Odznaczenie tworzy wnękę ślepą: pojawia się wtedy pole „Głębokość”, a ościeża sięgają dokładnie na nią.

Wyłożyć ściankę płytką z obu stron

1. Wybierz ścianę i w zakładce „Powierzchnia” podaj „Grubość ściany” — na przykład 100.
2. Tam też naciśnij „Druga strona ściany”. Pojawi się druga powierzchnia o tych samych wymiarach.
3. Nadaj jej własną płytkę, pokrycie i strefy — nie zależą od strony licowej.
4. Drzwi lub okno dodaj raz, z dowolnej strony: po przeciwnej otwór pojawi się sam.

Współrzędne obu stron są lustrzane: wnęka 600 mm od lewej krawędzi lica stoi 600 mm od prawej krawędzi drugiej strony. Przy otworze na wylot nie trzeba tego liczyć — planer odbija go sam. Stary projekt, w którym to samo okno stoi już po obu stronach, nie podwoi się: kopia nie dochodzi tam, gdzie jest już własny otwór.

Ani krawędź, ani ościeża nie trafiają do kosztorysu dwa razy. Pas krawędzi należy do ściany licowej, ościeża — do strony, na której zapisano grubość. Materiał w obu przypadkach jest ten sam co powierzchni, więc nie stają się osobną pozycją.

To, które ościeża istnieją, wynika z geometrii, a nie z pola wyboru: drzwi od podłogi nie mają progu, otwór do samego sufitu — nadproża, a otwór przy samej krawędzi ściany traci tę stronę. Tak samo krawędź: żyje dokładnie tam, gdzie na licu leży płytka, więc ściana wyłożona do 750 mm nie ma wykończonej krawędzi wyżej. Ościeża podlegają tej samej zasadzie: otwór w nieobłożonej części ściany zostaje bez wyłożonych ościeży.

Obrys podłogi

Pomieszczenie w kształcie L, ścięty narożnik albo kształt rysowany ręcznie.

Podłoga nie musi być prostokątem. „Edytuj obrys” otwiera widok planu, w którym kształt składa się z narożników.

Plan podłogi: przeciągaj narożniki albo wpisz dokładną długość krawędzi.

Ustaw kształt

1. Zacznij od presetu: prostokąt, kształt L, pięć narożników albo „Rysuj” dla własnego kształtu.
2. Przeciągaj narożniki. Kliknij etykietę krawędzi, aby wpisać dokładną długość.
3. „Przyciągaj do ścian” przyciąga punkty do ścian projektu, ich końców i przecięć.
4. Zastosuj — kamera 3D zostanie dokładnie tam, gdzie była.

Zachowaj kąty proste

Ogranicza przeciąganie do 90°, żeby pomieszczenie pozostało prostokątne.

Zablokuj podłogę do ściany

Zakotwiczona krawędź trzyma się ściany, a przypadkowe przesunięcie jest korygowane.

Historia

Cofanie i ponawianie wewnątrz edytora obrysu.

Wyświetlanie i obliczenia

Docinki na ekranie, sumy i lista do cięcia.

Sumy projektu i pogrupowana lista docinek.

Pokaż docinki

Opisuje każdą docinaną płytkę rozmiarem, którego faktycznie potrzebuje.

Zabarw docinki

Koloruje częściowe płytki, żeby od razu było widać miejsca cięcia.

Powierzchnia / cały projekt

Przełącza sumy między wybraną powierzchnią a całym zleceniem.

Materiały

Każda nazwana płytka ma osobne liczby pełnych, docinanych, łącznych i osobną listę docinek.

Lista docinek

Identyczne rozmiary są grupowane w obrębie materiału — to lista do piły.

Otwórz zielony przycisk Pobierz w planerze: CSV działa w Excelu, Numbers i Google Sheets; JSON przechowuje cały projekt do przeniesienia albo kopii; PDF tworzy rysunek roboczy z rozwinięciem, stroną dla każdej powierzchni, opisanymi docinkami, płaszczyznami wnęk i występów oraz wspólną listą docinek. PDF jest też dostępny z menu „...” projektu w panelu.

Przykładowe przebiegi

Trzy typowe prace od początku do końca.

Łazienka: cztery ściany i podłoga

1. Utwórz projekt i wpisz wymiary pierwszej ściany.
2. Naciśnij „W prawo, 90°” trzy razy — powstanie zamknięte pomieszczenie.
3. Wybierz dowolną ścianę i naciśnij „Podłoga przed ścianą”.
4. Ustaw format i fugę osobno dla powierzchni — płytka ścienna i podłogowa rzadko są takie same.
5. Włącz „Zabarw docinki” i poszukaj bardzo wąskich pasków.

Pozbądź się wąskiego paska w narożniku

1. Wybierz powierzchnię i otwórz sekcję „Układ”.
2. Włącz „Symetrycznie” — docinka rozdzieli się równo na obie strony.
3. Jeśli to za mało, przeciągnij „Przesunięcie po szerokości”, aż kawałek brzegowy będzie akceptowalny.
4. Sprawdź też przeciwną krawędź — przesunięcie porusza całą siatkę.

Policz materiał i przekaż projekt

1. Sprawdź, czy każda powierzchnia ma właściwy rozmiar i format.
2. Odczytaj sumy: pełne płytki i docinki w całym projekcie.
3. W menu Pobierz wybierz listę docinek CSV albo PDF do druku.
4. Pobierz też JSON, jeśli chcesz — można go zaimportować i kontynuować pracę.

Pytania i odpowiedzi